Nauka
Mówienie o trudnych rzeczach po angielsku
Ten tor nazywa się psychodydaktyka. Uczucia, potrzeby i konflikty to też angielski — a uczący się w każdym wieku mogą przećwiczyć je w grze, zanim życie zażąda tego zdania.
Dwie idee
Uczący się, który nie czuje się bezpiecznie, nie zaryzykuje mówienia. Lęk językowy jest realny i można go zmierzyć (Horwitz, Horwitz & Cope, 1986); jego blokujący efekt nazywa się filtrem afektywnym (Krashen, 1982). Gra rozgrywana prywatnie, w której błędna odpowiedź nic nie kosztuje wobec innych, zmniejsza to ryzyko. Dostępny teraz
Drugie: mówienia o trudnych rzeczach można się nauczyć. Komunikaty „ja” i aktywne słuchanie Thomasa Gordona oraz Komunikacja bez Przemocy Marshalla Rosenberga dają krótką formę powiedzenia czegoś trudnego bez obwiniania. Ubranie uczucia w słowa samo w sobie uspokaja (Lieberman et al., 2007); w drugim języku to praktyka podwójna.
To gry językowe, nie terapia.
Komunikaty „ja”
„Ty nigdy mnie nie słuchasz!” obwinia drugą osobę. Komunikat „ja” mówi w imieniu nadawcy: „Czuję frustrację, gdy mi przerywają, bo tracę wątek myśli.” Formuła — I feel … when … because … — jest wystarczająco krótka, by uczący się mógł użyć jej po angielsku. Gordon nazwał też odpowiedzi, które zamykają rozmowę: rozkazywanie, ostrzeganie, moralizowanie i „nie martw się, będzie dobrze”.
Komunikacja bez Przemocy
Cztery kroki: co obserwuję, co czuję, czego potrzebuję, o co proszę. Prawdziwe uczucie — smutek, niepokój, ulga — różni się od słowa, które skrywa ocenę innej osoby: „zdradzony”, „ignorowany”, „wykorzystany”. Takie słowa nazywa się pseudouczuciami.
Co ćwiczą uczący się
Uczący się potrzebują tych słów z przyjaciółmi, w domu i online, a podręczniki rzadko je zawierają. W grze uczący się otrzymuje słowo i umiejętność razem:
- Powiedzenie, co się stało i co czuje — komunikatem „ja”, bez obwiniania.
- Proszenie, nie wymaganie — nazwanie tego, co jest potrzebne, i odróżnienie prośby od presji.
- Słuchanie najpierw — odpowiadanie na uczucie drugiej osoby, a nie przeskakiwanie do rady.
- Wybór tonu — te same słowa mogą brzmieć troskliwie, neutralnie lub agresywnie.
Dwanaście gier Dostępny teraz
Wszystkie dwanaście są w katalogu gier; polecamy od poziomu B1. Każda trenuje jedną umiejętność.
- I-Message Cloze — uzupełnić uczucie, zachowanie i powód.
- Conflict Reframe — zmienić obwiniający komunikat „ty” w komunikat „ja”.
- Emotion Labeling — przeczytać sytuację i wybrać precyzyjne słowo na uczucie.
- Intonation Choice — posłuchać i zdecydować, czy zdanie brzmi troskliwie, neutralnie czy agresywnie.
- Assertive Response — wybrać asertywną odpowiedź spośród pasywnej i agresywnej.
- Emotion Ladder — ułożyć słowa uczuć od słabych do silnych.
- Need Detective — znaleźć potrzebę kryjącą się za uczuciem.
- Escalation Meter — znaleźć moment, w którym dialog poszedł źle, i frazę, która to spowodowała.
- Active Listening — wybrać odpowiedź, która odzwierciedla uczucie, a nie daje radę.
- Cultural Bridge — poradzić sobie z różnicą w bezpośredniości i uprzejmości między kulturami.
- Pseudo-Feeling Filter — odróżnić prawdziwe uczucia od pseudouczuć.
- Request vs Demand — odróżnić prawdziwą prośbę od wymagania przebranego za prośbę.
Bibliografia
- Gordon, T. (1970). Parent effectiveness training. Wyden.
- Gordon, T. (1974). T.E.T.: Teacher effectiveness training. Wyden.
- Horwitz, E. K., Horwitz, M. B., & Cope, J. (1986). Foreign language classroom anxiety. The Modern Language Journal, 70(2), 125–132.
- Krashen, S. (1982). Principles and practice in second language acquisition. Pergamon.
- Lieberman, M. D., Eisenberger, N. I., Crockett, M. J., Tom, S. M., Pfeifer, J. H., & Way, B. M. (2007). Putting feelings into words: Affect labeling disrupts amygdala activity. Psychological Science, 18(5), 421–428.
- Rosenberg, M. B. (2003). Nonviolent communication: A language of life (2nd ed.). PuddleDancer Press.