Nauka
Jak badania wpływają na YAKKI
YAKKI jest zaprojektowane dla uczących się w każdym wieku. Jego gry i formaty nauki opierają się na opublikowanych badaniach dotyczących tego, jak uczy się drugiego języka, jak ludzie uczą się czytać, jak działa pamięć, jak ludzie się komunikują i czego wymaga dostępność.
Badania wpływają na nasz projekt. Nie oznacza to, że autorzy prac cytowanych tutaj popierają YAKKI, recenzują je lub współpracują z nami.
Co to oznacza w praktyce
Treść do nauki jest w języku angielskim. Instrukcje, wskazówki i informacje zwrotne dotyczące odpowiedzi mogą pojawiać się w dostępnym języku interfejsu, aby uczący się rozumiał zadanie. Lekcje przypisuje dorosły, który prowadzi uczącego się, wraz z jego poziomem CEFR, i uczący się nie wybiera tych lekcji; w innych przypadkach uczący się otwiera lekcję zbudowaną dla jego poziomu.
Dziesięć filarów w skrócie
- Słowa uczy się poprzez ich używanie — Dostępny teraz
- Najpierw przywołaj, potem zobacz odpowiedź — Dostępny teraz · przywracanie słabych elementów później: W trakcie tworzenia
- Oparcie na języku domowym — Dostępny teraz · więcej takich gier: W trakcie tworzenia
- Czytanie uczy się wyraźnie — Dostępny teraz
- Zrozumieć, potem odpowiedzieć — Dostępny teraz · trudność dopasowana do każdego uczącego się: W trakcie tworzenia
- Praktyka bez strachu przed błędami — Dostępny teraz
- Powiedzieć to we właściwy sposób — Dostępny teraz
- Dostępność dla dysleksji — W trakcie tworzenia · tryb będzie bezpłatny
- Następny krok wynika z praktyki — W trakcie tworzenia
- Zrozumienie jest najważniejsze — Dostępny teraz
1. Słowa uczy się poprzez ich używanie
Słowo lepiej się zapamiętuje, gdy uczący się musi je przywołać, wybrać spośród podobnych opcji lub użyć w swoim własnym zdaniu. Dlatego gry słownikowe łączą rozpoznawanie, przywołanie i własną odpowiedź uczącego się. Osoby mówiące po hebrajsku mają znaną trudność: zwykle unikają angielskich czasowników złożonych (phrasal verbs), zamiast ich niewłaściwie używać.
Dostępny teraz gry słownikowe, w tym dedykowane formaty dla czasowników złożonych i kolokacji. Teksty są oznaczone poziomami CEFR.
Nie porównujemy jeszcze słów tekstu z tym, co konkretny uczący się już wie.
Źródła: Laufer & Hulstijn (2001) · Nation (2001) · Dagut & Laufer (1985)
2. Najpierw przywołaj, potem zobacz odpowiedź
Samodzielne przywołanie odpowiedzi daje pamięci więcej niż jej ponowne przeczytanie. Rozciąganie przywołań na coraz dłuższe odstępy sprawia, że pamięć trwa dłużej.
Dostępny teraz w grach na przywołanie uczący się odpowiada przed zobaczeniem odpowiedzi.
W trakcie tworzenia model uczącego się, który zauważa słabe elementy i przywraca je później, w innej grze.
Źródła: Roediger & Karpicke (2006) · Roediger & Butler (2011) · Karpicke (2017) · Pimsleur (1967) · Settles & Meeder (2016)
3. Oparcie na języku domowym
Uczący się mówiący po hebrajsku, arabsku lub rosyjsku popełniają różne błędy w angielskim: hebrajski ma tylko rodzajnik określony, rosyjski nie ma rodzajników wcale. Język domowy jest zasobem, a nie przeszkodą — pomaga rozumieć, nie zastępując angielskiego.
Dostępny teraz interfejs w dostępnym języku domowym; niektóre gry są zbudowane dla języka uczącego się — na przykład Fałszywi przyjaciele dla osoby mówiącej po rosyjsku wykorzystuje pary rosyjsko-angielskie.
W trakcie tworzenia to samo podejście w kolejnych grach.
Źródła: Lado (1957) · Cummins (1979) · Jarvis & Pavlenko (2008) · Kellerman (1983)
4. Czytanie uczy się wyraźnie
W języku angielskim litera nie zawsze wiarygodnie wskazuje dźwięk. Osoba czytająca zwokalizowany hebrajski lub arabski staje przed innym zadaniem dekodowania niż osoba mówiąca po angielsku. Dlatego powiązania litera-dźwięk, dekodowanie i rozpoznawanie słów są ćwiczone jako osobne umiejętności, a nie przyjmowane za pewnik.
Dostępny teraz trening dźwięków i liter dla początkujących.
W trakcie tworzenia model uczącego się, który na podstawie zwykłej praktyki sugeruje następne zadanie.
Źródła: Share (1995) · Katz & Frost (1992) · Bar-On & Share (2018) · Kahn-Horwitz, Schwartz & Share (2011) · Saiegh-Haddad & Geva (2008) · Ehri (2005)
5. Zrozumieć, potem odpowiedzieć
Uczący się potrzebują angielskiego, który w większości rozumieją, nieco powyżej swojego poziomu. Muszą też sami coś powiedzieć lub napisać — tak widać braki. I potrzebują informacji zwrotnej na temat tego, co stworzyli.
Dostępny teraz przypisana lekcja ma poziom CEFR ustalony przez dorosłego, który ją przypisał, a treść jest zbudowana dla tego poziomu; gry proszą o odpowiedzi pisemne i ustne; swobodne odpowiedzi otrzymują informację zwrotną. Jedna gra udziela pomocy etapami, poprzez drabinę wskazówek.
W trakcie tworzenia automatyczne dopasowanie trudności dla każdego uczącego się.
Metodycznie YAKKI jest najbliższe metodzie bezpośredniej — ma własną stronę. Jest to wybór dotyczący sposobu budowania lekcji, a nie twierdzenie, że jedna metoda jest udowodnioną lepszą od innych.
Źródła: Krashen (1982) · Swain (1985) · Long (1996) · Vygotsky (1978)
6. Praktyka bez strachu przed błędami
Mówienie w nowym języku może być straszne, a ten niepokój można zmierzyć. Grę można powtórzyć prywatnie, więc błędna odpowiedź nigdy nie jest wypowiadana przed innymi. YAKKI traktuje również język uczuć, prośb, odmów i przeprosin jako materiał do nauki.
Dostępny teraz gry o emocjach i komunikacji; polecamy je od poziomu B1. Więcej na stronie Psychodydaktyka.
Źródła: Horwitz, Horwitz & Cope (1986) · Gordon (1970) · Rosenberg (2003) · Lieberman et al. (2007) · MacIntyre & Gregersen (2012)
7. Powiedzieć to we właściwy sposób
Gramatycznie poprawne zdanie może nadal brzmieć niegrzecznie. Bezpośredniość, którą Izraelczycy odczytują jako szczerość — znana jako dugri — często brzmi w angielskim szorstko. Prośby, przeprosiny, odmowy i skargi są budowane inaczej w różnych kulturach.
Dostępny teraz gry, w których uczący się łagodzi odmowę, uprzejmie nalega na skargę, buduje przeprosiny z właściwych części i przechodzi między bezpośredniością a dyplomacją.
Źródła: Blum-Kulka, House & Kasper (1989) · Blum-Kulka & Olshtain (1984) · Katriel (1986) · Wierzbicka (2003)
8. Dostępność dla dysleksji
Dysleksja dotyka około 5-15% uczących się, a angielski dodaje drugi, trudniejszy system ortograficzny. Gry zostały poddane audytowi dostępności, i na jego podstawie budujemy tryb dysleksji: bezszeryfową czcionkę, szersze odstępy i kontrast według przewodnika stylu Brytyjskiego Towarzystwa Dysleksji, wprowadzanie głosowe tam, gdzie pisanie jest barierą, czytanie na głos z podświetleniem i więcej czasu w grach z limitem czasu. To inżynieria dostępności, nie interwencja kliniczna.
W trakcie tworzenia cały tryb dysleksji — adaptacje i ich włączanie dla konkretnego uczącego się. Tryb będzie bezpłatny.
Źródła: Shaywitz (2003) · Nijakowska (2010) · Breznitz (2006) · British Dyslexia Association style guide
9. Następny krok wynika z praktyki
Wynik jest użyteczny tylko wtedy, gdy pomaga zdecydować, co robić dalej. Model uczącego się będzie obserwować zwykłą praktykę — użyte wskazówki, powtórki, typy błędów — aby dostosować prezentację, trudność i format. Nie etykietuje uczącego się.
W trakcie tworzenia model uczącego się.
Źródła: Messick (1989) · Lantolf & Poehner (2004) · Black & Wiliam (1998)
10. Zrozumienie jest najważniejsze
Celem wymowy jest bycie zrozumianym, nie brzmienie jak native speaker: silny akcent często nie przeszkadza w zrozumieniu.
Dostępny teraz gry mówione. Mowa nie jest oceniana; dajemy tylko rekomendacje. Mowę może ocenić żywa osoba. Gra mówiona nigdy nie powoduje niepowodzenia uczącego się i nie blokuje lekcji: uczący się widzi, który dźwięk warto poćwiczyć, i otrzymuje krótkie zadanie na ten temat. Nie ma rankingu akcentu, tabeli wyników ani celu brzmienia jak native speaker.
Źródła: Munro & Derwing (1995) · Levis (2005, 2018) · Derwing & Munro (2015)
Zbudowane w Izraelu
YAKKI jest budowane w Izraelu, ze szczególną uwagą na wielojęzycznych uczących się tutaj. Znaczna część fundamentalnych badań nad czytaniem w hebrajskim, dyglosją arabską, transferem między językami i pragmatyką międzykulturową została wykonana tutaj; te prace znajdują się w bibliografii poniżej.
Przeczytaj o podejściu
Bibliografia
Publikacje cytowane na tej stronie są wymienione poniżej.
- Bar-On, A., & Share, D. L. (2018). The Triplex Model of Hebrew reading development. Journal of Learning Disabilities, 51(5), 444–453.
- Black, P., & Wiliam, D. (1998). Inside the black box: Raising standards through classroom assessment. Phi Delta Kappan, 80(2), 139–148.
- Blum-Kulka, S., House, J., & Kasper, G. (Eds.). (1989). Cross-cultural pragmatics: Requests and apologies (CCSARP). Ablex.
- Blum-Kulka, S., & Olshtain, E. (1984). Requests and apologies: A cross-cultural study of speech act realization patterns (CCSARP). Applied Linguistics, 5(3), 196–213.
- Breznitz, Z. (2006). Fluency in reading: Synchronization of processes. Lawrence Erlbaum.
- Cummins, J. (1979). Linguistic interdependence and the educational development of bilingual children. Review of Educational Research, 49(2), 222–251.
- Dagut, M., & Laufer, B. (1985). Avoidance of phrasal verbs: A case for contrastive analysis. Studies in Second Language Acquisition, 7(1), 73–79.
- Derwing, T. M., & Munro, M. J. (2015). Pronunciation fundamentals: Evidence-based perspectives for L2 teaching and research. John Benjamins.
- Ehri, L. C. (2005). Learning to read words: Theory, findings, and issues. Scientific Studies of Reading, 9(2), 167–188.
- Gordon, T. (1970). Parent effectiveness training. Wyden.
- Horwitz, E. K., Horwitz, M. B., & Cope, J. (1986). Foreign language classroom anxiety. The Modern Language Journal, 70(2), 125–132.
- Jarvis, S., & Pavlenko, A. (2008). Crosslinguistic influence in language and cognition. Routledge.
- Kahn-Horwitz, J., Schwartz, M., & Share, D. L. (2011). Acquiring the complex English orthography: A triliteracy advantage? Journal of Research in Reading, 34(1), 136–151.
- Karpicke, J. D. (2017). Retrieval-based learning: A decade of progress. In J. Wixted (Ed.), Learning and memory: A comprehensive reference (2nd ed.). Academic Press.
- Katriel, T. (1986). Talking straight: Dugri speech in Israeli Sabra culture. Cambridge University Press.
- Katz, L., & Frost, R. (1992). The reading process is different for different orthographies: The orthographic depth hypothesis. In R. Frost & L. Katz (Eds.), Orthography, phonology, morphology, and meaning (pp. 67–84). North-Holland.
- Kellerman, E. (1983). Now you see it, now you don’t. In S. Gass & L. Selinker (Eds.), Language transfer in language learning. Newbury House.
- Krashen, S. (1982). Principles and practice in second language acquisition. Pergamon.
- Lado, R. (1957). Linguistics across cultures. University of Michigan Press.
- Lantolf, J. P., & Poehner, M. E. (2004). Dynamic assessment of L2 development. Journal of Applied Linguistics, 1(1), 49–72.
- Laufer, B., & Hulstijn, J. (2001). Incidental vocabulary acquisition in a second language: The construct of task-induced involvement. Applied Linguistics, 22(1), 1–26.
- Levis, J. M. (2005). Changing contexts and shifting paradigms in pronunciation teaching. TESOL Quarterly, 39(3), 369–377.
- Levis, J. M. (2018). Intelligibility, oral communication, and the teaching of pronunciation. Cambridge University Press.
- Lieberman, M. D., et al. (2007). Putting feelings into words: Affect labeling disrupts amygdala activity. Psychological Science, 18(5), 421–428.
- Long, M. H. (1996). The role of the linguistic environment in second language acquisition. In W. Ritchie & T. Bhatia (Eds.), Handbook of second language acquisition (pp. 413–468). Academic Press.
- MacIntyre, P. D., & Gregersen, T. (2012). Emotions that facilitate language learning. Studies in Second Language Learning and Teaching, 2(2), 193–213.
- Messick, S. (1989). Validity. In R. L. Linn (Ed.), Educational measurement (3rd ed., pp. 13–103). Macmillan.
- Munro, M. J., & Derwing, T. M. (1995). Foreign accent, comprehensibility, and intelligibility in the speech of second language learners. Language Learning, 45(1), 73–97.
- Nation, I. S. P. (2001). Learning vocabulary in another language. Cambridge University Press.
- Nijakowska, J. (2010). Dyslexia in the foreign language classroom. Multilingual Matters.
- Pimsleur, P. (1967). A memory schedule. The Modern Language Journal, 51(2), 73–75.
- Roediger, H. L., & Butler, A. C. (2011). The critical role of retrieval practice in long-term retention. Trends in Cognitive Sciences, 15(1), 20–27.
- Roediger, H. L., & Karpicke, J. D. (2006). The power of testing memory: Basic research and implications for educational practice. Perspectives on Psychological Science, 1(3), 181–210.
- Rosenberg, M. B. (2003). Nonviolent communication: A language of life. PuddleDancer Press.
- Saiegh-Haddad, E., & Geva, E. (2008). Morphological awareness, phonological awareness, and reading in English–Arabic bilingual children. Reading and Writing, 21(5), 481–504.
- Schwartz, M., Geva, E., Share, D. L., & Leikin, M. (2007). Learning to read in English as third language: The cross-linguistic transfer of phonological processing skills. Written Language & Literacy, 10(1), 25–52.
- Settles, B., & Meeder, B. (2016). A trainable spaced repetition model for language learning. Proceedings of ACL 2016, 1848–1858.
- Share, D. L. (1995). Phonological recoding and self-teaching: Sine qua non of reading acquisition. Cognition, 55(2), 151–218.
- Shaywitz, S. (2003). Overcoming dyslexia. Knopf.
- Swain, M. (1985). Communicative competence: Some roles of comprehensible input and comprehensible output in its development. In S. Gass & C. Madden (Eds.), Input in second language acquisition (pp. 235–253). Newbury House.
- Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society. Harvard University Press.
- Wierzbicka, A. (2003). Cross-cultural pragmatics: The semantics of human interaction (2nd ed.). Mouton de Gruyter.
Współpraca badawcza
Z przyjemnością przyjmujemy współpracę badawczą dotyczącą efektywności, dostępności i transferu między językami.