Makaleler
Ritim nereden geldi: dil öğretiminde ritmin kısa tarihi
Her öğretmen, kelimeleri bildiği halde bir türlü anlaşılamayan o öğrenciyle karşılaşmıştır. Dilbilgisi yerindedir, kelime dağarcığı tamdır ama cümle yine de yan yana dizilmiş ayrı tuğlalar gibi çıkar. Yaklaşık bir asırdır öğretmenler ve sesbilimciler hep aynı şüpheye geri dönüyor: Eksik olan bilgi değil, ritim.
İngilizcenin bir ritmi olduğu fikri
Yirminci yüzyılın ortalarındaki sesbilim çalışmaları bu fikre ilk şeklini verdi. İngilizce, vurgu zamanlı bir dil olarak tanımlandı: Vurgulu heceler yaklaşık olarak eşit aralıklarla düşer ve aralarında kalan her şey sıkıştırılır. Buna karşılık İspanyolca, hece uzunluklarının birbirine daha yakın olduğu hece zamanlı bir dil olarak tanımlandı. Bu ayrım genellikle Pike (1945) ve Abercrombie (1967) çalışmalarına dayandırılır ve popüler olur olmaz da sorgulanmaya başlanmıştır: Gerçek konuşmalar üzerinde yapılan ölçümler kuramın vaat ettiği eşit aralıkları bulamamış, daha sonraki çalışmalar (Roach 1982, Dauer 1983) bu sınıflandırmaların saat gibi işleyen kurallar değil, hece yapısı ve ünlü daralmasının ürettiği eğilimler olduğunu savunmuştur.
Bu tartışma hala açıktır ve dil öğretimi için göründüğünden daha önemlidir. Eğer İngilizce ritim vurgusuz hecelerin sıkıştırılmasıyla taşınıyorsa, o zaman "what do you want to do" kulak için altı ayrı kelime değil, iki tepe noktası olan tek bir kalıptır. Altı kelimeyi de eşit ağırlıkla telaffuz eden bir öğrenci, odadaki kimsenin duymayı beklemediği bir dil konuşuyor demektir.
Chant tekniği: bir cümleyi dört vuruşa oturtmak
Sınıf içindeki çözüm 1978 yılında, NYU bünyesinde yirmi beş yıl yabancı dil olarak İngilizce öğreten Carolyn Graham, Oxford University Press aracılığıyla "Jazz Chants: Rhythms of American English" kitabını yayımladığında geldi. Yöntem tek bir cümleyle anlatılacak kadar basittir: Doğal bir konuşma ifadesini alın, gerçek vurgusunu ve tonlamasını koruyun ve bunu sabit dört vuruşlu bir ritmin üzerine yerleştirin.
Graham'ın ders kitaplarıyla ilgili şikayeti çok zor olmaları değil, kimsenin öyle konuşmamasıydı. Onun reçetesi önceliği doğallığa veriyordu: Öğrencilerin gerçekten önemsediği bir konu, gerçek dil, farklı uzunluktaki kelimelerden oluşan kısa bir kelime ritmi ve ardından, eğer isterseniz, aynı çerçevenin içine yerleştirilmiş bir dilbilgisi kalıbı - he plays, she plays, they play. Ortaya çıkan bu yapı, dilbilgisi ritimlerinin standart şekli haline geldi: Sabit bir ritmik çerçeve, değişen tek bir boşluk, lider ve koro arasında soru-cevap, kulağı farkı duymaya zorlayan karşıt çiftler ve kalıbı pekiştiren son bir tekrar.
Aynı yayınevinden bir seri devam etti ve bu ritmik tekrarlar (Graham'ın ortak yazarı olduğu "Let's Go" adlı) tam kapsamlı bir kursun omurgası haline geldi; şarkıların yanına davul ritimleri eklendi. Yöntem hızla yayıldı çünkü hiçbir şeye ihtiyaç duymuyordu: Ekipman yok, ekran yok; sadece bir öğretmen ve seslerle dolu bir sınıf.
Kendi materyalini yazanlar için iki not. Yöntemin kendisi serbesttir - bir vuruş üzerine ritmik konuşma, soru ve cevap, bir çerçeve içinde dilbilgisi kalıbı. Yayınevine ait olan şey belirli metinler, kayıtlar ve Oxford University Press tarafından tescilli marka olarak korunan isimdir. Kendi ritmik metinlerinizi yazın ve bunlara chant deyin.
Şarkılar, karaoke ve makineler
Gelişimin ikinci kolu müzikten geldi. Şarkılar sınıflarda her zaman vardı ve 1970'lerden itibaren rahatlama, müzik ve fiziksel tepki üzerine kurulan yöntemler onları saygın hale getirdi. Modern biçimi ise karaokedir: Bir kayda senkronize edilmiş metin ve buna eşlik eden öğrenci.
Burada teknoloji, öğretimden daha hızlı ilerledi. Bugün bir öğrenci şarkı sözlerini satır satır (ve ticari bir oynatıcıda hece hece) hizalanmış olarak görebilir, metindeki boşlukları dört farklı yoğunluk derecesinde doldurabilir, her satırın altında çevirileri okuyabilir. Hemen hemen kimsenin yapmadığı şey ise geriye dönüp dinlemektir: Şarkılar üzerine kurulu dil öğrenme ürünlerinin tamamına bakıldığında, öğrencinin sesi neredeyse hiç değerlendirilmez. Şarkı söylemenin puanlandığı yerlerde - müzik uygulamalarında ve ticari karaokelerde - ölçülen şey kelimeler veya telaffuz değil, ses perdesi ve ritmi yakalamaktır.
Bunun nedeni tekniktir ve bilinmeye değerdir; çünkü geri bildirim açısından ritmik konuşmanın şarkı söylemekten daha kullanışlı kalmasının nedeni tam olarak budur. Şarkı içindeki kelimeleri tanımak hala zordur: MIREX 2020 değerlendirmesinde bildirilen en iyi sonuçlar, temiz konuşmadaki yüzde 5 ila 10 hata oranına karşılık, müzikli şarkılarda yaklaşık yüzde 47 kelime hatasıydı. Arka plan müziği durumu daha da kötüleştirir; bu yüzden her karaoke geliştiricisi kulaklık kullanılmasını ister. Konuşma motorları konuşma için üretilmiştir; konuşma dışı sesleri bastırırlar ve en iyi sessiz bir arka planla çalışırlar.
Böylece iki gelenek, hiçbir tanıtım sayfasının açıkça belirtmediği bir iş bölümüne ulaşır. Materyali hatırlamak için ikisi arasında daha güçlü olanı şarkı söylemektir. Bir makinenin dürüstçe değerlendirebileceği şey ise ritim üzerine kurulu konuşmadır.
Tarihin bize bıraktığı
Yüz yıllık çalışma; ucuz, taşınabilir, yaygın olarak kullanılan ve gerçekten keyifli bir yöntem ortaya çıkardı - ancak araştırma kayıtları, yöntemin popülerliğinin düşündürdüğünden çok daha zayıftır. Bu boşluk bir sonraki yazının konusudur: Kanıtların neyi desteklediği, neyi desteklemediği ve hangi soruların hala yanıtlanmadığı.
Bu yazının arkasındaki kaynaklar: Konuşma ritmi sınıfları üzerine Pike (1945), Abercrombie (1967), Roach (1982), Dauer (1983); Graham, "Jazz Chants" (Oxford University Press, 1978) ve "Creating Chants and Songs" (OUP, 2006); MIREX 2020 şarkı sözü çözümleme sonuçları; şarkı tabanlı öğrenme araçları ürün incelemesi, Kasım 2026.
Tüm yazılar
Her kural için ücretsiz alıştırma
Sitedeki her dil bilgisi kuralının bir alıştırma aracı vardır. Ücretsizdir ve kayıt gerektirmez.